جزیره من ...   یادگار دوران دبیرستان من ... کم لطفیه میهن بلاگ بود که آرشیو این وبلاگ که از مرداد 84 بود رو پاک کرد ... مرداد 84 تابستونی بود که میرفتم اول دبیرستان ... پست قبلی هم که مال مهر 87 بود ( پیش دانشگاهی )

کوشا
متولد یکی از سرسبز ترین روزهای سال
بهار را دوست دارم
چنانکه باران
             شب برفی
شب های زادگاهم ، تهران
             جنگل
 و کسی که شاید در آسمون هاست...

اما اینها چه فایده؟!؟!
تا زمانی که قفل واقعیتی است
که در بر هر گشایشی میبندند
وقلب، عضله ای است
که برای زندگی بس نیست
اما هنوز آن روز را انتظار می کشد
اینچنین باید شود
که قفل افسانه ای باشد و قلب عضله ای برای زندگی کافی...

محبت را در نقاشی کودکی یافتم که خورشید را سیاه کشیده بود ٬ تا نور زیادش صورت پدرش را نسوزاند ...

من نمی دانم چرا می گویند اسب حیوان نجیبی است ٬ کبوتر زیباست ... و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست. گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد ؟!؟!

چشم ها را باید شست ٬ جور دیگر باید دید ...

یادمه همه ادعاشون می شد که ته معرفتند ٬ می گفت برو من هوات رو دارم! انقدر از این ها گفتند که خودشون هم خسته شدن! دیگه ادعا هم نمی کنند. می دونند دستشون رو شده.

حداقل می تونند به این بنازند که پر رو نیستند. وگرنه هنوز هم جمله های قدیمی رو داشتند تو گوش ما می خوندند.

به خودم می گم بسه دیگه. انتقاد بسه. به فکر خودت باش.

این ماه رو مثل ماه تولد خودم می دونم. خیلی دوسش دارم. ۲۵ مرداد ٬ قرار بره تو ۴ سال. کامینگ سون !

مواظب خودت باش جزیره من ...

بدرود ...

کوشا   ۰۶/۰۵/۸۷

میگن باران نتیجه یک هوای ابری است. هر کاری نتیجه ای داره! نتیجه کار و کارهای من کی اتفاق می افته ؟

انتظار کار سختیه. اگر زحمت هم بهش اضافه بشه ٬ سخت تر هم میشه !

قاصد روزهای ابری ٬ داروگ ٬ کی می رسد باران ؟